Zwiększanie przestrzegania programu ćwiczeń domowych w fizjoterapii dziecięcej

Dlaczego przestrzeganie zaleceń dotyczących HEP u dzieci odbiega od schematów stosowanych u dorosłych

Sukces lub porażka programów ćwiczeń domowych dla dorosłych zależy od motywacji samego pacjenta. To osoba wykonująca ćwiczenia decyduje, czy je wykona, dlatego praca kliniczna koncentruje się na samodzielnym zarządzaniu, kształtowaniu nawyków i zaangażowaniu. Programy pediatryczne funkcjonują na innych zasadach. Dziecko rzadko samodzielnie realizuje program, a rodzic lub opiekun musi zrozumieć ćwiczenia, zapamiętać je i poprawnie przeprowadzać w domu. Kwestia przestrzegania zaleceń zmienia się z „czy ten pacjent pozostanie zmotywowany” na „czy ten opiekun jest w stanie utrzymać ten program w ramach swojego rzeczywistego tygodnia”.

To rozróżnienie zmienia kontekst, w jakim tworzysz program. Kiedy maluch opuszcza ćwiczenia, przyczyną prawie nigdy nie jest samo dziecko. Jest to rodzic, który pracował na podwójnej zmianie, drugie dziecko, które wymagało uwagi dokładnie w nieodpowiednim momencie, albo opiekun, który po cichu przestał ćwiczyć, bo nigdy nie był pewien, czy wykonuje ruch prawidłowo. To możliwości opiekuna, a nie chęć dziecka, są czynnikiem decydującym o tym, czy program przetrwa do następnej wizyty.

Każda taktyka opisana w niniejszym przewodniku wynika z traktowania możliwości opiekuna jako ograniczenia klinicznego. Cztery filary zajmują się tą kwestią po kolei. Należy dostosować program do rzeczywistych możliwości opiekuna, dopasować go do etapu rozwoju dziecka, sprawić, by powtarzanie ćwiczeń było na tyle znośne, by zmęczony rodzic mógł je wykonać, oraz szkolić opiekuna tak, by jego technika sprawdzała się również po opuszczeniu kliniki. Pominięcie któregokolwiek z tych elementów zazwyczaj powoduje, że program zawodzi właśnie w tym miejscu.

Projektowanie z myślą o opiekunie, a nie tylko o dziecku

Rodzic realizujący ćwiczenia jest Twoim drugim klientem, a jego dostępny czas i energia wyznaczają górną granicę tego, co można osiągnąć w ramach dowolnego programu. Idealnie dobrany zestaw ćwiczeń, zakładający 30 minut nieprzerwanej pracy każdego wieczoru, nie sprawdzi się w gospodarstwie domowym, w którym są jeszcze dwoje innych dzieci, praca na nocną zmianę oraz maluch, który opiera się zmianom rutyny. Zanim zaczniesz cokolwiek projektować, oceń możliwości opiekuna w taki sam sposób, w jaki oceniasz zakres ruchomości dziecka, ponieważ jest to równie realne ograniczenie wyników.

Zacznij od ograniczenia obciążenia. Trzy dobrze dobrane ćwiczenia wykonywane regularnie są lepsze niż osiem, które przytłaczają zmęczonego rodzica i sprawiają, że nie wykona żadnego. Każda sesja powinna być na tyle krótka, by opiekun mógł ją wykonać w ramach czasu, który już ma w swoim harmonogramie dnia, a nie w czasie, który musi sobie wygospodarować. Opracowując program, uczciwie określ docelową intensywność i ogranicz się do ruchów, które mają obecnie największe znaczenie kliniczne dla tego dziecka.

Włącz ćwiczenia do rutynowych czynności, które rodzina już wykonuje, zamiast prosić ją o tworzenie nowych. Rozciąganie na zgięcie grzbietowe kostki można wykonać podczas zapinania pasów w foteliku samochodowym. Ćwiczenia tułowia można wykonywać podczas kąpieli, kiedy dziecko jest już rozebrane i ma zapewnione podparcie. Rozciąganie przed snem naturalnie wpisuje się w czytanie bajki lub śpiewanie kołysanki. Powiązanie ćwiczenia z istniejącym nawykiem eliminuje codzienną decyzję, czy je wykonać, a właśnie w tym miejscu większość domowych programów po cichu się załamuje.

Zapytaj o kwestie organizacyjne dotyczące rodziny już podczas pierwszej rozmowy, zamiast zakładać, że wszystko jest w porządku, i dopiero po trzech wizytach odkrywać, że coś nie gra. Kto faktycznie będzie prowadził ćwiczenia i kiedy. Ile innych dzieci będzie wymagało uwagi w tym samym czasie. Czy w domu jest wystarczająco dużo miejsca lub sprzęt niezbędny do wykonania danego ruchu. Jaki jest język, którym posługuje się rodzina w domu, ponieważ rodzic wykonujący polecenia w języku obcym działa wolniej i częściej ma wątpliwości. Zadanie tych pytań zajmuje dwie minuty, a ma ogromny wpływ na kształt programu, który opracujesz.

Najtrudniejszy moment dla opiekuna ma miejsce między wizytami, kiedy dziecko wygina się, próbując uniknąć rozciągania, a rodzic nie jest w stanie stwierdzić, czy wyrządza mu krzywdę, czy po prostu napotyka naturalny opór. Pozostawieni sami z tą niepewnością, wielu rodziców woli przerwać ćwiczenia, niż ryzykować popełnienie błędu. Asynchroniczna komunikacja z opiekunem wypełnia tę lukę. Gdy rodzic może wysłać Ci krótką wiadomość lub filmik za pomocą narzędzia takiego jak system wiadomościPhysitrack i uzyskać Twoją opinię przed kolejną wizytą, kontynuuje program zamiast po cichu z niego rezygnować.

Potraktuj ten kanał jako sposób na przełamanie izolacji opiekunów, a nie jako kolejkę zgłoszeń do pomocy technicznej. Rodzic, który wie, że może sprawdzić „czy robię to dobrze” i uzyskać odpowiedź od specjalisty, podchodzi do każdej sesji z mniejszym niepokojem, a mniejszy niepokój przekłada się na bardziej stabilne wykonywanie ćwiczeń. Takie podejście pozwala również oszczędzać czas w klinice, ponieważ 20-sekundowa odpowiedź między wizytami zapobiega pojawieniu się błędów, których skorygowanie w innym przypadku zajęłoby całą wizytę. Nie zwiększacie liczby godzin kontaktowych. Wykrywacie problemy, gdy są jeszcze niewielkie.

Dostosowanie programu do etapu rozwoju dziecka

To etap rozwoju dziecka, a nie diagnoza, decyduje o tym, które strategie motywacyjne okażą się skuteczne. Pięciolatek i piętnastolatek z tą samą chorobą wymagają osiągnięcia tego samego celu klinicznego przy użyciu zupełnie odmiennych mechanizmów behawioralnych. Lekarz, który stosuje ten sam szablon programu u wszystkich pacjentów, zauważy, że sprawdza się on w przypadku jednej grupy wiekowej, a w przypadku pozostałych po cichu zawodzi – ponieważ małe dziecko nie jest w stanie przestrzegać pisemnego harmonogramu, a nastolatek nie zniosłoby, gdyby rodzic głośno liczył powtórzenia.

W przypadku małych dzieci i przedszkolaków program musi wtopić się w zabawę, a opiekun realizuje niemal całość zajęć. Dziecko w tym wieku nie ma pojęcia o celu terapeutycznym i nie ma cierpliwości do powtarzania czynności przedstawianych jako praca. Skuteczne ćwiczenie to takie, które jest ukryte w czymś, co dziecko i tak chce robić, więc przysiad wzmacniający biodra staje się sięganiem po zabawkę leżącą na podłodze, a ćwiczenie równowagi zamienia się w zabawę polegającą na stąpaniu po poduszkach. Zadaniem terapeuty jest przekazanie opiekunowi niewielkiego zestawu takich „przebrań”, ponieważ opiekun pełni rolę zarówno trenera, jak i partnera do zabawy.

Dzieci w wieku szkolnym mogą same przejąć część obowiązków, a powierzenie im tej części jest tym, co pozwala utrzymać ich zaangażowanie. W wieku od około sześciu do jedenastu lat dziecko rozumie związek przyczynowo-skutkowy i reaguje na widoczną strukturę. Wizualny harmonogram na lodówce, tabela, w której dziecko odhacza wykonane zadania, lub prosty wybór między dwoma ćwiczeniami dają mu poczucie kontroli, którego nie da mu samo ślepe przestrzeganie zasad. Autonomia musi być prawdziwa, ale ograniczona, więc pozwól dziecku wybrać kolejność zadań lub nagrodę, a nie to, czy program w ogóle zostanie zrealizowany.

Nastolatki potrzebują poczucia odpowiedzialności i prywatności, a problem z przestrzeganiem zaleceń przekształca się w kwestię zaangażowania. Nastolatek, który czuje, że program został mu narzucony, porzuci go w chwili, gdy rodzic odwróci wzrok, dlatego terapeuta musi raczej negocjować niż wydawać polecenia. Oznacza to wyjaśnianie uzasadnienia ćwiczeń, powiązanie ich z celem, na którym nastolatkowi naprawdę zależy, oraz umożliwienie młodemu człowiekowi samodzielnego zarządzania własnym programem na własnym urządzeniu, bez nadmiernej opieki rodzica. Rola opiekuna zmienia się z wykonawcy w wsparcie w tle, a narzucanie piętnastolatkowi modelu opartego na pośrednictwie rodzica zazwyczaj przynosi odwrotny skutek.

W tym przypadku istotne znaczenie mają treści ćwiczeń dostosowane specjalnie do potrzeb dzieci, ponieważ programy stworzone dla dorosłych nie dają się wprost przenieść na grupę dziecięcą. Ćwiczenie dla dorosłych, które zostało po prostu przemianowane na „dla dzieci”, nadal zawiera instrukcje przeznaczone dla dorosłych, ilustracje dla dorosłych oraz założenie dotyczące samodzielnego wykonywania ćwiczeń, którego małe dziecko nie jest w stanie spełnić. Treści zaprojektowane z myślą o dzieciach wykorzystują demonstracje i język, które dziecko lub opiekun mogą zrozumieć na poziomie odpowiadającym zdolnościom poznawczym dziecka, co eliminuje konieczność samodzielnego interpretowania treści przez rodzinę. Materiały ćwiczeniowe Physitrack przeznaczone dla dzieci pozwalają dopasować je do etapu rozwoju dziecka, zamiast na bieżąco modyfikować ćwiczenia dla dorosłych.

Język używany w rodzinie to kolejna zmienna, którą należy uwzględnić przy dopasowywaniu programu rozwojowego. Opiekun, który otrzymuje instrukcje w języku, który biegle rozumie, może kierować się wskazówkami dotyczącymi formy i korygować błędy. Ten sam opiekun, korzystając z przybliżonego tłumaczenia, musi polegać na domysłach, a dziecko przejmuje te domysły. Wielojęzyczna bibliotekaPhysitrack pozwala na realizację tego samego, poprawnie opracowanego klinicznie programu w języku rodzinnym, dzięki czemu zrozumienie zależy od samego projektu, a nie od znajomości drugiego języka przez opiekuna.

Jak sprawić, by powtarzanie stało się znośne: gamifikacja bez osłabiania celów klinicznych

Grywalizacja ma swoje uzasadnienie w pediatrycznym programie ćwiczeń domowych wtedy, gdy zapewnia przestrzeganie zalecanej częstotliwości i jakości każdego powtórzenia, a nie wtedy, gdy odwraca uwagę dziecka na tyle długo, by udało mu się przetrwać serię. Dziecko, które nie chce wykonać dziesięciu powtórzeń korygujących przysiadów, zrobi je, jeśli powtórzenia staną się grą polegającą na skakaniu po płytkach podłogowych, a wartość kliniczna zachowuje się tylko wtedy, gdy wzorzec ruchu pozostaje prawidłowy podczas zabawy. To rozróżnienie decyduje o tym, czy warto zastosować daną taktykę angażującą dziecko. Jeśli przekształcenie ćwiczenia w wyzwanie pogarsza pozycję, zakres ruchu lub obciążenie, które zaleciłeś, gra zastąpiła terapię.

Istnieje kilka sprawdzonych sposobów na zwiększenie skuteczności wykonywania ćwiczeń bez naruszania zamierzeń klinicznych. Widoczny licznik serii motywuje dziecko w wieku szkolnym do powrotu następnego dnia, a prosta tabela postępów przyczepiona na lodówce sprawia, że abstrakcyjny program staje się dla dziecka czymś, co może obserwować na własne oczy. W przypadku ćwiczeń wymagających wielu powtórzeń warto zmienić sposób liczenia. Poproś dziecko, aby przy każdym powtórzeniu karmiło pluszowego zwierzaka jednym kęsem, albo niech rywalizuje z rodzeństwem o osiągnięcie określonej liczby powtórzeń, podczas gdy opiekun czuwa nad prawidłowym wykonaniem. Każde z tych rozwiązań pozwala zachować zalecaną liczbę powtórzeń i daje dziecku motywację do jej osiągnięcia. Pomocne są tu instrukcje ćwiczeń i widok postępów Physitrack, ponieważ zarówno dziecko, jak i opiekun mogą zobaczyć ukończone sesje, co sprawia, że seria staje się czymś namacalnym, a nie tylko czymś, o co rodzic musi ciągle przypominać.

Barierka zabezpieczająca ma równie duże znaczenie jak sam mechanizm. To właśnie jakość ruchu jest tym, co faktycznie zalecasz, a gra, która zmusza dziecko do wykonywania niechlujnych powtórzeń, generuje jedynie statystyki dotyczące przestrzegania zaleceń bez efektu terapeutycznego. Powiedz opiekunom wprost, że pośpieszna seria dwudziestu powtórzeń przynosi mniej korzyści niż kontrolowana seria ośmiu, i podaj im jedną lub dwie wskazówki dotyczące techniki, na które powinni zwracać uwagę, aby mogli spowolnić tempo gry, gdy technika się pogorszy. Opiekun, który wie, jak wygląda „dobra” technika, może połączyć zabawę z wiernością zaleceniom. Opiekun, który zna jedynie docelową liczbę powtórzeń, będzie dążył wyłącznie do osiągnięcia tej liczby.

Nowość jest powracającym punktem słabości, ponieważ niemal każda taktyka angażująca traci swoją siłę przyciągania, gdy dziecko przestaje postrzegać ją jako coś nowego. Tabela z naklejkami, która zachwycała czterolatka w pierwszym tygodniu, często nie przynosi już żadnych efektów w czwartym tygodniu, a specjaliści, którzy ustalają jedną taktykę i odchodzą, obserwują spadek zaangażowania, nawet gdy rodzina wciąż się stara. Od samego początku należy planować rotację. Zmieniaj strukturę nagród, modyfikuj ramy zabawy lub zwiększaj poziom trudności w miarę rozwoju umiejętności dziecka, a każde podniesienie poprzeczki wiąż z rzeczywistym postępem w umiejętnościach dziecka, a nie tylko z nudą. Kiedy maluch przechodzi od skakania po płytkach do utrzymywania równowagi na jednej nodze w trakcie skoku, zabawa staje się coraz trudniejsza wraz z ćwiczeniem, a zwiększony poziom trudności sam w sobie staje się nowym źródłem zainteresowania. Traktuj angażowanie dziecka jako coś, co dostosowujesz podczas każdej wizyty, tak samo jak stopniowo zwiększasz poziom trudności samych ćwiczeń.

Szkolenie opiekunów, tak aby faktycznie przyswoili sobie daną technikę

Jednorazowa demonstracja w gabinecie pokazuje opiekunowi, jak wygląda dane ćwiczenie, gdy je wykonuje specjalista, a nie jakie odczucia towarzyszą jego wykonywaniu przez opiekuna. Rodzice kiwają głowami podczas wizyty, a potem wracają do domu i okazuje się, że nie pamiętają, czy kolano dziecka powinno pozostać zgięte, ani jaki opór jest zbyt duży. Demonstracja potwierdza rozpoznanie, a nie opanowanie umiejętności. Prawidłowa technika zostaje przyswojona dopiero wtedy, gdy opiekun sam wykonuje ruch, otrzymuje wskazówki korygujące i powtarza go tak długo, aż jego ręce zapamiętają jego przebieg.

Metoda „teach-back” to najszybszy sposób na wykrycie błędu w przekazaniu przed wyjściem rodziny. Zamiast pytać „czy to ma sens?”, co prawie zawsze spotyka się z odpowiedzią „tak”, należy oddać dziecko opiekunowi i poprosić go o powtórzenie ćwiczenia, podczas gdy ty będziesz obserwować. Błędy zauważysz natychmiast. Opiekun trzyma dziecko za niewłaściwy staw, wykonuje ruch zbyt pochopnie lub pomija pozycję wyjściową, która umożliwia prawidłowe wykonanie ruchu. Popraw te błędy na miejscu, a następnie poproś, aby powtórzyli ćwiczenie poprawnie. Opiekun, który raz poprawnie wykonał ćwiczenie pod twoim okiem, wychodzi z czymś, czego sama demonstracja nigdy mu nie da.

Technika wykonywania ćwiczeń zmienia się między wizytami, dlatego warto wprowadzić mechanizm sprawdzający, który pozwoli to wychwycić. Poproś opiekuna, aby nagrał krótki filmik przedstawiający jedno ćwiczenie na telefonie i przesłał go przed kolejną wizytą. Dziesięciosekundowe wideo dostarcza więcej informacji niż jakikolwiek ustny opis, ponieważ pozwala zobaczyć rzeczywistą jakość ruchu, a nie tylko optymistyczne podsumowanie opiekuna. Zdjęcia sprawdzają się w przypadku ćwiczeń wymagających precyzyjnego ułożenia ciała, gdzie nieruchomy kadr pozwala uchwycić błąd. Sformułuj pytania podczas wizyty kontrolnej w oparciu o konkrety, a nie ogólne „jak idzie?”. Zapytaj, które ćwiczenie było najtrudniejsze do prawidłowego wykonania, gdzie dziecko stawiało opór i czy któryś z ruchów powodował ból. Te trzy pytania pozwalają szybciej zidentyfikować większość problemów związanych z techniką i przestrzeganiem zaleceń niż pytania otwarte.

To właśnie w okresie między wizytami większość domowych programów po cichu się rozpada, a wypełnienie tej luki wymaga, by opiekun skontaktował się z Państwem, gdy pytanie jest jeszcze świeże. Rodzic, który we wtorek o godz. 20:00 nie jest pewien, albo będzie zgadywał, albo zrezygnuje. Żadne z tych rozwiązań nie pomaga dziecku. Wizualne i wideo instrukcje ćwiczeń, które opiekun może odtworzyć w domu, ograniczają zgadywanie, ponieważ pozwala mu to porównać wykonanie ćwiczenia z wzorem klatka po klatce, zamiast polegać na pamięci z pojedynczej demonstracji w gabinecie. Funkcja wiadomości dla opiekunów Physitrack pozwala temu samemu rodzicowi wysłać do Ciebie pytanie „czy robię to dobrze” wraz z załączonym filmikiem, bez czekania na kolejną wizytę. Odpowiadasz asynchronicznie, kiedy masz chwilę, co pozwala utrzymać ciągłość procesu szkolenia bez dodawania rozmowy na żywo do Twojego harmonogramu.

Każde zdalne zgłoszenie traktuj jako okazję do udzielania wskazówek, a nie jako zwykłą aktualizację stanu. Gdy opiekun prześle film, odpowiedz, wskazując jedną konkretną rzecz do poprawienia i jedną, którą zrobił dobrze, a następnie poproś o ponowne nagranie, jeśli błąd był istotny. Taki rytm z czasem nauczy opiekuna samodzielnej oceny, co jest prawdziwym celem. Nie będziesz obserwować każdego powtórzenia przez cały czas trwania planu opieki, więc opiekun musi stać się osobą, która zauważa, kiedy technika dziecka ulega pogorszeniu. Krótki film, ukierunkowana korekta i potwierdzona ponowna próba to najmniejsza, niezawodna jednostka przekazywania techniki, która sprawdza się zarówno w gabinecie, jak i za pośrednictwem aplikacji.

Włączenie czterech filarów do jednego programu ćwiczeń w domu

Te cztery filary sprawdzają się tylko wtedy, gdy zastosuje się je kolejno w ramach jednego przypadku, więc rozważmy przykład czteroletniego dziecka skierowanego do nas z powodu osłabienia mięśni tułowia związanego z nauką korzystania z toalety, którego głównym opiekunem jest rodzic zajmujący się już dwójką młodszego rodzeństwa.

Na początku współpracy, zanim opracujesz jakiekolwiek ćwiczenia, skup się na możliwościach opiekuna. Zapytaj, kto będzie realizował program, ile minut dziennie jest realistyczne do poświęcenia na ćwiczenia oraz w którym momencie dnia faktycznie można je wpasować. Gdy rodzic powie Ci, że wieczory zamieniają się w chaos, ale czas kąpieli jest spokojny i przewidywalny, znasz już swój optymalny czas na realizację programu. Ta odpowiedź determinuje wszystko, co nastąpi później, ponieważ program, którego rodzina nie jest w stanie wpasować w swój harmonogram, skazany jest na porażkę, niezależnie od jego jakości klinicznej.

Następnie dostosuj program do etapu rozwoju dziecka. W przypadku czterolatka oznacza to ruchy wplecione w zabawę, które wykonuje lub którym kieruje opiekun, a nie zapisana liczba powtórzeń, którą dziecko zignoruje. Ogranicz liczbę ćwiczeń do trzech lub czterech ruchów i wybierz te, które pasują do wyznaczonego przez Ciebie czasu kąpieli. Wybieraj ćwiczenia przeznaczone specjalnie dla dzieci, zamiast dostosowywać ćwiczenia dla dorosłych, i sformułuj instrukcje w języku, którym posługuje się rodzina, tak aby rodzic mógł je przeczytać bez konieczności tłumaczenia w głowie.

Wykorzystaj motywację jako sposób na zapewnienie przestrzegania dawkowania, a nie jako element dekoracyjny. Tabela z naklejkami lub prosta funkcja „paska” w aplikacji daje dziecku powód do powtarzania czynności, która w przeciwnym razie byłaby nudna, a opiekunowi zapewnia widoczny sygnał, że tydzień przebiega zgodnie z planem. Od samego początku zaplanuj zmianę nagrody, gdy nowość przestanie działać, ponieważ pojedyncza tabela rzadko utrzymuje zainteresowanie przedszkolaka dłużej niż przez kilka tygodni.

Zamknij ten cykl dzięki coachingowi. Podczas wizyty zastosuj metodę „teach-back”, tak aby rodzic zademonstrował Ci każdy ruch, zamiast tylko obserwować Twoje wykonanie. Następnie utrzymuj ciągłość przekazywania techniki między sesjami za pomocą weryfikacji wideo i krótkich wiadomości asynchronicznych. Funkcja wysyłania wiadomości dla opiekunów Physitrack pozwala rodzicowi przesłać krótki filmik przedstawiający rutynę kąpielową i zapytać, czy pozycja biodra wygląda prawidłowo, a Ty możesz odpowiedzieć bez konieczności umawiania kolejnej wizyty. Stosuj tę sekwencję w każdym przypadku pediatrycznym, a przestrzeganie zaleceń przestanie być kwestią drugorzędną.

Najczęściej zadawane pytania

Ile ćwiczeń to za dużo dla rodziny? W przypadku większości programów ćwiczeń domowych dla dzieci realistycznym limitem jest od trzech do pięciu ćwiczeń, a nawet to zakłada, że opiekun ma czas i pewność siebie, by je przeprowadzić. Opiekun zajmujący się innymi dziećmi lub pracujący w pełnym wymiarze godzin będzie konsekwentnie wykonywał dwa ćwiczenia, zamiast sześciu wykonywanych nieregularnie. Podczas pierwszej wizyty zapytaj o możliwości rodziny i zalecaj najmniejszy program, który nadal pozwoli osiągnąć cel kliniczny.

Co należy zrobić, gdy opiekun zgłasza, że dziecko odmawia udziału w ćwiczeniach? Należy potraktować tę odmowę jako sygnał wskazujący na konieczność dostosowania programu, a nie jako brak współpracy, i zacząć od zapytania, jak sesje faktycznie wyglądają w domu. Często ćwiczenie jest niedostosowane do etapu rozwoju dziecka, zaplanowane w nieodpowiednim czasie lub przedstawiane jako obowiązek, a nie zabawę. Należy dostosować sposób realizacji ćwiczeń do rutyny, którą dziecko już akceptuje, w przypadku młodszych dzieci włączyć powtórzenia do gier, a nastolatkom dać większą kontrolę nad tym, kiedy i w jaki sposób wykonują zadania.

Jak postępować w przypadku gospodarstw domowych, w których mówi się wieloma językami lub w których opiekę sprawuje wiele osób? Należy dostosować instrukcje ćwiczeń do języka używanego w domu przez rodzinę i upewnić się, że każdy opiekun realizujący program otrzyma te same materiały. Wielojęzyczna biblioteka ćwiczeń Physitrack pozwala przypisywać instrukcje w języku preferowanym przez opiekuna, zamiast polegać na dwujęzycznym członku rodziny, który tłumaczy wytyczne kliniczne. Gdy realizacją programu zajmuje się kilku dorosłych, należy korzystać z komunikacji asynchronicznej, tak aby dziadek prowadzący sesję poranną i rodzic prowadzący sesję przed snem widzieli te same wskazówki dotyczące technik.

Jak rozpoznać, czy niska przestrzegalność wynika z wadliwego projektu programu, czy z ograniczeń rodziny? Należy sprawdzić, czy rodzina wykonuje niektóre ćwiczenia prawidłowo, czy też nie wykonuje ich wcale. Częściowe przestrzeganie zaleceń przy zachowaniu prawidłowej techniki zazwyczaj wskazuje na zbyt długi program lub źle dobrany harmonogram, co można naprawić poprzez zmniejszenie objętości ćwiczeń lub włączenie powtórzeń do istniejących rutynowych zajęć. Brak przestrzegania zaleceń we wszystkich obszarach częściej odzwierciedla możliwości opiekuna, dlatego należy ponownie przeanalizować kwestie zmęczenia, konkurencyjnych obowiązków oraz to, czy opiekun w ogóle zrozumiał, na czym polegają ćwiczenia. Sprawdzenie zrozumienia poprzez powtórzenie instrukcji oraz weryfikacja na podstawie nagrań wideo między wizytami zazwyczaj pozwolą ustalić, który problem należy rozwiązać.