RTM-apparaten en wearables: een technische handleiding voor fysiotherapiepraktijken

Wat wordt beschouwd als een RTM-apparaat?

Een RTM-apparaat is elke vorm van hardware of app die niet-fysiologische gegevens over de therapie van een patiënt registreert, dat wil zeggen informatie over hoe de patiënt beweegt, sport en functioneert, in plaats van zijn of haar vitale functies. Medicare gebruikt precies dat onderscheid om therapeutische monitoring op afstand (CPT-codes 98975 tot en met 98981) te onderscheiden van patiëntmonitoring op afstand. RPM-apparaten meten fysiologische gegevens zoals bloeddruk, bloedglucose en hartslag. RTM-apparaten volgen de musculoskeletale en gedragssignalen waarop een fysiotherapieplan is gebaseerd, waaronder therapietrouw, pijnscores en bewegingsbereik.

Die regel is van belang omdat de code die je in rekening brengt, afhangt van het soort gegevens dat je apparaat genereert. Een verbonden bloeddrukmanchet levert gegevens aan RPM. Een telefoon die het aantal herhalingen bij squats telt of een pijnlogboek binnen een patiëntenapp levert gegevens aan RTM. Deze twee categorieën overlappen elkaar zelden in een therapeutische setting, dus het kiezen van hardware die is ontworpen voor fysiologische vitale functies brengt extra kosten met zich mee zonder dat dit de codes ondersteunt die een kliniek daadwerkelijk in rekening brengt.

In praktijk worden RTM-gegevens vastgelegd door drie categorieën apparaten. Smartphones registreren beweging en loopgedrag met behulp van hun ingebouwde sensoren en camera. Speciale wearables, zoals opklembare versnellingsmeters en IMU’s, registreren continu bewegingen. App-gebaseerde zelfrapportagetools verzamelen gestructureerde meldingen over pijn en therapietrouw. Elk apparaat legt gegevens op een andere manier vast, brengt een andere installatielast met zich mee en valt onder verschillende CPT-codes; in de volgende paragrafen worden alle drie de categorieën nader toegelicht.

Bewegings- en loopstijlregistratie via de smartphone

Bewegingsregistratie via de smartphone verandert de telefoon die een patiënt al bezit in een RTM-sensor, met behulp van drie componenten die in vrijwel elke moderne telefoon zijn ingebouwd. De versnellingsmeter meet lineaire bewegingen en schokken, de gyroscoop meet rotatie en oriëntatie, en de camera aan de voorzijde zorgt voor houdingsschatting, waarbij gewrichten in het videoframe worden gekoppeld aan een skeletmodel. Samen stellen deze componenten een patiëntenapp in staat om herhalingen te tellen, het bewegingsbereik te schatten en de tijd van een loopoefening te meten, zonder dat daarvoor extra hardware nodig is.

Elke sensor geeft antwoord op een andere vraag over een thuistrainingssessie. De versnellingsmeter en de gyroscoop detecteren via de app wanneer een patiënt een beweging begint, hoe vaak deze wordt herhaald en hoe snel de beweging wordt uitgevoerd. Pose-inschatting op basis van de camera voegt bewegingskwaliteit toe, aangezien deze frame voor frame de hoeken van de gewrichten volgt en aangeeft of een squat diep genoeg is of dat een armheffing boven schouderhoogte komt. De Motion Capture Physitrack werkt op deze manier: het verwerkt video op het apparaat en slaat gestructureerde numerieke gegevens op in plaats van de sessie op te nemen.

Tracking via de telefoon meet sommige zaken betrouwbaar en andere slechts bij benadering. Het tellen van stappen, de cadans en de loopsnelheid over een vaste afstand leveren betrouwbare resultaten op, omdat deze afhankelijk zijn van duidelijke, herhaalde bewegingen die de sensoren nauwkeurig detecteren. Metingen van het bewegingsbereik kunnen beter worden beschouwd als een indicatie dan als vervanging van een goniometer, aangezien de camerahoek, de belichting en de kleding de schatting van de gewrichtsbeweging allemaal beïnvloeden. Een opklipbare traagheidssensor die direct op het ledemaat wordt geplaatst, presteert beter dan een telefoon wat betreft nauwkeurige, continue gewrichtsmetingen. Een kliniek die na een operatie kleine veranderingen in het bewegingsbereik bijhoudt, heeft daarom wellicht meer nodig dan een telefoon kan bieden.

Het praktische voordeel is dat de patiënt het apparaat al in zijn bezit heeft, waardoor de twee stappen die draagbare programma’s vertragen, komen te vervallen. Je hoeft geen hardware te verzenden, en de patiënt hoeft voor de eerste sessie geen aparte sensor te koppelen en op te laden. Het opstarten komt neer op het downloaden van een app en het volgen van de installatie-instructies op het scherm, wat de kans vergroot dat een patiënt de sessies registreert waarvan de RTM-facturering afhankelijk is.

Draagbare sensoren: versnellingsmeters en IMU’s

Speciale wearables registreren bewegingen die een telefoon in een broekzak niet kan waarnemen. Een inertiële meeteenheid, of IMU, combineert een versnellingsmeter, een gyroscoop en vaak ook een magnetometer in een kleine sensor die een patiënt aan een ledemaat vastklemt of over een gewricht vastmaakt. Omdat de sensor zich op het lichaamsdeel bevindt dat je wilt meten, registreert hij gewrichtshoeken, de kwaliteit van herhalingen en de snelheid van ledematen met een grotere nauwkeurigheid dan een telefoon die bewegingen vanaf de andere kant van de kamer schat. Een op het bovenbeen vastgeklemde IMU registreert de knieflexie tijdens een squat veel betrouwbaarder dan een camera die de houding schat op basis van een gedeeltelijk geblokkeerd beeld.

Continu toezicht is het tweede voordeel. Een patiënt draagt tijdens zijn dagelijkse activiteiten een IMU, die het aantal stappen, de pasfrequentie en de tijd die in beweging wordt doorgebracht registreert, zonder dat de patiënt een app hoeft te openen of een sessie hoeft te starten. Voor een kliniek die wil bijhouden of een patiënt na een operatie zijn geopereerde knie gedurende een volledige dag daadwerkelijk belast, biedt die passieve gegevensstroom antwoorden op vragen die bij een geplande telefonische controle nooit aan de orde komen.

Die nauwkeurigheid brengt operationele kosten met zich mee die de kliniek voor haar rekening neemt. Je moet de sensoren aanschaffen, ze verzenden of uitdelen, en ze weer terugkrijgen. Patiënten vergeten ze op te laden, raken ze kwijt of geven ze vuil terug, waardoor je personeel tijd kwijt is aan het schoonmaken, opnieuw koppelen en opsporen van apparaten die de deur uit zijn verdwenen. Elke verloren of kapotte sensor betekent vervangingskosten en een gat in de gegevensregistratie. Voor een kleine kliniek die RTM toepast bij tientallen patiënten, loopt dat inventariswerk al snel op.

Wat de facturering betreft, ondersteunen op IMU gebaseerde programma’s meestal de CPT-codes die betrekking hebben op de toestand van het bewegingsapparaat, aangezien de gegevens die ze opleveren rechtstreeks betrekking hebben op beweging en functie. Dankzij de bewegingsregistratie met hogere resolutie kan functionele vooruitgang gemakkelijker worden gedocumenteerd en onderbouwd. Of die resolutie de extra kosten voor de hardware rechtvaardigt, hangt af van uw patiëntenpopulatie en klinische vraagstukken; dit wordt in het onderstaande evaluatiegedeelte uitvoerig besproken.

App-gebaseerde hulpmiddelen voor zelfrapportage door patiënten

Gestructureerde zelfrapportage-instrumenten vormen de eenvoudigste categorie RTM-apparaten om in te zetten, omdat het ‘apparaat’ bestaat uit software die de patiënt al op zijn eigen telefoon gebruikt. Binnen een patiëntenapp stelt een zorgverlener geplande check-ins in, waarbij de patiënt wordt gevraagd zijn pijn op een numerieke schaal te registreren, aan te geven welke oefeningen hij heeft uitgevoerd en symptomen of functioneren sinds de laatste sessie te noteren. Elk geregistreerd antwoord vormt een afzonderlijk gegevenspunt, en die gegevenspunten worden door CMS beschouwd als niet-fysiologische therapeutische gegevens onder de CPT-codes 98975 tot en met 98981.

De factureringsberekening is de reden waarom deze categorie van belang is. RTM-apparaatleveringscodes vereisen ten minste 16 dagen aan verzamelde gegevens binnen een periode van 30 dagen, en een dagelijkse prompt voor zelfrapportage sluit direct aan bij die drempel. Een patiënt die op de meeste dagen een korte check-in invult, genereert voldoende gegevens om in aanmerking te komen, zonder iets te hoeven dragen of op te laden. Die lage drempel maakt zelfrapportage ook het gemakkelijkst op te schalen naar een volledige caseload, aangezien het personeel geen hardware hoeft uit te delen, te koppelen of bij te houden.

Gegevens uit zelfrapportages werken het beste in combinatie met het bijhouden van functionele uitkomsten, en niet als op zichzelf staande indicator. Door patiënten gerapporteerde uitkomstmaten (PROM’s), zoals gevalideerde vragenlijsten over pijn en beperkingen, geven weer hoe een aandoening tijdens het zorgtraject verandert, terwijl dagelijkse therapietrouw- en pijnlogboeken het dagelijkse patroon vastleggen dat de factureringsdrempel onderbouwt. Samen bieden ze de zorgverlener zowel inzicht in de trend als in de details die daaraan ten grondslag liggen.

Zelfrapportage kan de kwaliteit van bewegingen niet op dezelfde manier verifiëren als sensoren dat kunnen; daarom vormt het een aanvulling op bewegingsgegevens in plaats van deze te vervangen. In PhysiApp registreren patiënten op één plek of ze hun oefeningen hebben voltooid, hun pijnniveau en hun PROMs-antwoorden. Dit biedt zorgverleners een direct bruikbaar overzicht van zowel de therapietrouw als de resultaten, zonder dat er extra hardware in de praktijk hoeft te worden geïnstalleerd.

Vergelijking van apparaatcategorieën

De drie categorieën apparaten verschillen vooral in wat ze vastleggen en wat de gebruikskosten zijn. In de onderstaande tabel worden ze naast elkaar weergegeven, zodat u een categorie kunt afstemmen op uw klinische behoeften en de feitelijke personeelsbezetting, voordat u een specifiek platform gaat beoordelen.

Bekijk de tabel aan de hand van uw prioriteiten. Als continue, zeer nauwkeurige bewegingsgegevens bepalend zijn voor een klinische beslissing, dan zijn wearables hun kosten zeker waard. Als een brede implementatie en een vlotte weg naar de factureringsdrempel van 16 dagen belangrijker zijn, dan volstaan voor de meeste klinieken tracking via de smartphone en zelfrapportage, wat veel minder problemen oplevert.

Hoe de keuze van apparatuur van invloed is op de facturering en naleving

CMS vergoedt de code voor de levering van een RTM-apparaat (98977) alleen wanneer het apparaat binnen een periode van 30 dagen gegevens van ten minste 16 dagen registreert en verzendt. Door die drempel is het gedrag van de patiënt de doorslaggevende factor om te bepalen of een maand in aanmerking komt voor vergoeding, en de keuze van het apparaat beïnvloedt dat gedrag meer dan welke andere beslissing over de instelling dan ook.

Eigen ontwikkelde hardware vergroot het risico dat de grens van 16 dagen niet wordt gehaald. Wanneer een platform een opklapbare IMU levert die een patiënt moet dragen, opladen en niet mag vergeten te synchroniseren, vormt elk van die stappen een kans dat de gegevensstroom wordt onderbroken. Een lege batterij tijdens een lang weekend, een apparaat dat bij familie is achtergelaten of een sensor die in een la belandt: het leidt allemaal tot hetzelfde resultaat. De maand komt niet op 16 dagen uit en je kunt het niet in rekening brengen. De kliniek draagt de kosten van de hardware, terwijl ze geen vergoeding ontvangt voor de geleverde inspanningen.

De keuze van het apparaat heeft rechtstreeks invloed op twee variabelen, die beide van invloed zijn op de facturering. De eerste is de nauwkeurigheid van de gegevens, die bepaalt of de geregistreerde cijfers het klinische beeld ondersteunen en de toetsing door de zorgverzekeraar doorstaan. De tweede is de therapietrouw van de patiënt, die bepaalt of er überhaupt voldoende dagen worden geregistreerd om te kunnen factureren. Een zeer nauwkeurige sensor die door patiënten niet meer wordt gebruikt, levert acht dagen lang prachtige gegevens op en de rest van de maand helemaal niets.

Weeg deze twee factoren af tegen uw patiëntenpopulatie voordat u een beslissing neemt. Een aanpak die volledig op de smartphone is gebaseerd, verlaagt de drempel voor therapietrouw, omdat patiënten het apparaat toch al dagelijks bij zich hebben en opladen, waardoor de meetperiode van 16 dagen gewaarborgd blijft. Een speciale sensor zorgt voor meer nauwkeurigheid, maar alleen als uw patiënten deze ook daadwerkelijk blijven gebruiken.

De compatibiliteit van apparaten beoordelen voordat je een platform kiest

Voordat u RTM-platforms op basis van functies gaat vergelijken, moet u controleren of de apparaatvereisten ervan daadwerkelijk in uw praktijk haalbaar zijn. De compatibiliteit van de apparatuur is bepalend voor de installatie-inspanning, uw lopende kosten en de mate waarin patiënten consistent de gegevens genereren waarop u uw facturen baseert. Neem de vier onderstaande vragen door voor elk platform op uw shortlist.

Is voor het platform speciale hardware nodig, of werkt het met de eigen smartphone van de patiënt?

Stel deze vraag eerst, want het antwoord bepaalt alles wat daarna volgt. Een platform dat gekoppeld is aan een eigen draagbaar apparaat houdt in dat je voor elke aangemelde patiënt het apparaat moet aanschaffen, uitdelen en uiteindelijk vervangen. Bij een platform dat op een smartphone draait, kan de patiënt de apparatuur gebruiken die hij of zij al heeft en waarvan hij of zij weet hoe die moet worden opgeladen.

Hoe groot is de last van het inwerkproces voor het personeel en de patiënten?

Tel het aantal stappen tussen het inschrijven van een patiënt en het verzamelen van de gegevens van de eerste dag. Bij eigen sensoren komen daar nog het koppelen, firmware-updates en een oplaadroutine bij die je de patiënt moet uitleggen. Voor app-gebaseerde hulpmiddelen moet je meestal eerst de app downloaden en inloggen. Hoe meer stappen je toevoegt, hoe meer patiënten afhaken voordat ze de factureringsdrempel van 16 dagen bereiken; de drempel bij het opstarten is dus niet alleen een kwestie van gebruiksgemak, maar ook van therapietrouw.

Hoeveel nauwkeurigheid van de gegevens is er eigenlijk nodig voor uw klinische toepassing?

Stem de nauwkeurigheid van het apparaat af op de conclusie die de gegevens ondersteunen. Om bij te houden of een patiënt de voorgeschreven oefeningen heeft uitgevoerd, zijn therapietrouwlogboeken en het tellen van herhalingen nodig; dit kan goed worden afgehandeld door een telefoon of een tool voor zelfrapportage. Het meten van subtiele veranderingen in gewrichtshoeken tijdens een programma voor terugkeer naar de sport kan het gebruik van een speciale IMU rechtvaardigen. Het aanschaffen van sensoren van laboratoriumkwaliteit voor routinematige therapietrouwmonitoring brengt extra kosten en schoonmaakwerk met zich mee, zonder dat dit het klinische beeld verbetert.

Wat zijn de totale kosten van het bezit van hardware?

Reken daar de aanschafkosten, de laadinfrastructuur, het schoonmaken tussen patiënten door en de vervanging van verloren of kapotte apparaten bij op. Bij een programma dat afhankelijk is van draagbare apparaten blijven deze kosten voor onbepaalde tijd bestaan, en ze lopen op met elke patiënt die je aanmeldt. Een programma dat volledig op smartphones is gebaseerd, maakt hier volledig een einde aan.

Physitrack dit kader als een ‘smartphone-first’ RTM-platform zonder eigen hardware. Patiënten registreren hun therapietrouw, pijnscores en functionele resultaten via de PhysiApp op hun eigen telefoon, waardoor u de aanschaf van apparaten, oplaadroutines en de vervangingskosten die gepaard gaan met een park van draagbare apparaten kunt vermijden. Dat model is geschikt voor klinieken die patiënten snel willen inschrijven en de installatielast voor het personeel laag willen houden. Klinieken die daadwerkelijk behoefte hebben aan continue, zeer nauwkeurige sensorgegevens, moeten die behoefte afwegen tegen de hierboven genoemde eigendomskosten.

Conclusie

Je keuze voor een apparaat moet afgestemd zijn op de klinische behoefte waar je mee te maken hebt en op de patiënten die je daadwerkelijk behandelt, niet op de hardware die een leverancier je wil verkopen. Een groep patiënten in knie-revalidatie die objectieve gegevens over het bewegingsbereik nodig heeft, stelt andere eisen dan een groep patiënten met chronische lage rugklachten die wordt begeleid via gestructureerde controles en pijnregistratie. Begin bij wat u moet meten en zoek vervolgens de lichtste apparaatcategorie die dit betrouwbaar registreert. Hardware die u moet aanschaffen, opladen, schoonmaken en vervangen, verdient alleen zijn plaats als tracking via de telefoon of zelfrapportage geen antwoord kan geven op de klinische vraag.

Het ‘smartphone-first’-model Physitrack is geschikt voor klinieken die RTM willen toepassen zonder een apparatenpark op te zetten, aangezien patiënten hun eigen apparatuur gebruiken en het personeel de stap van het koppelen en uitdelen van apparaten kan overslaan. Voor een volledig overzicht van het platform voor therapeutische monitoring op afstand, inclusief factureringsworkflows en integraties, zie de vergelijkingsinformatie over het RTM-platform Physitrack. Deze gids beperkt zich bewust tot de vraagstukken rond apparaten en sensoren.

FAQs

Moeten patiënten een draagbaar apparaat aanschaffen om RTM in rekening te kunnen brengen? Nee. De RTM-codes 98975 tot en met 98981 van CMS vereisen niet-fysiologische gegevens, die kunnen worden vastgelegd via gestructureerde zelfrapportage en tracking via de smartphone. Dankzij de ‘smartphone-first’-aanpak Physitrack kunt u factureerbare gegevens over therapietrouw en pijn verzamelen zonder eigen hardware te hoeven verstrekken, waardoor de kliniek geen aanschaf- en vervangingskosten hoeft te maken.

Kan RTM alleen met een smartphone worden uitgevoerd? Ja, voor de meeste gevallen op het gebied van het bewegingsapparaat volstaat een smartphone voor het bijhouden van therapietrouw, pijnschalen en app-gebaseerde check-ins. Physitrack RTM Physitrack via de patiëntenapp op een telefoon die de patiënt al in bezit heeft, waardoor de instap slechts enkele minuten duurt in plaats van dat er nieuwe hardware moet worden overhandigd. Het praktische voordeel is dat patiënten sneller aan de slag kunnen en dat er minder apparaten worden achtergelaten, wat uw gegevensdrempel in gevaar zou brengen.

Welke gegevens heeft CMS eigenlijk nodig voor RTM? CMS vereist niet-fysiologische gegevens, zoals therapietrouw, de toestand van het bewegingsapparaat en door de patiënt gerapporteerde pijn of functioneren, in tegenstelling tot de vitale functies die bij patiëntmonitoring op afstand worden geregistreerd. Physitrack dit in gestructureerde dossiers die gekoppeld zijn aan voorgeschreven programma’s, zodat de geregistreerde gegevens overeenkomen met de code die u wilt declareren. Die structuur biedt u een onderbouwd dossier voor de vereiste van 16 dagen aan gegevens.

Hoe nauwkeurig moeten de apparaatgegevens zijn om voor vergoeding in aanmerking te komen? Vergoeding hangt af van het vastleggen van in aanmerking komende gegevens gedurende de vereiste dagen, niet van de precisie van sensoren op laboratoriumniveau. Physitrack zelfrapportage met tracking binnen de app, zodat de gegevens consistent genoeg zijn om facturering te ondersteunen, terwijl het voor patiënten praktisch blijft om deze in te dienen. Nauwkeurigheid blijft belangrijk voor het klinisch oordeel, dus stem de nauwkeurigheid van de sensor af op de beslissing die u moet nemen.