Telerehabilitacja w niemieckich gabinetach fizjoterapii: co jest prawnie dozwolone i jak to osiągnąć

W skrócie

• Telerehabilitacja jest dopuszczalna jako terapia wideo w ramach istniejącej recepty na środek leczniczy, o ile jest odpowiednia z terapeutycznego punktu widzenia, pacjent wyraża na nią zgodę oraz stosowana jest aplikacja zgodna z przepisami o ochronie danych osobowych.
• Co najmniej jedna sesja terapeutyczna w ramach danej recepty musi odbyć się osobiście. Badania, zabiegi manualne oraz zabiegi w przypadku podwyższonego ryzyka upadku nadal wymagają wizyty stacjonarnej.
• GKV refunduje określone usługi fizjoterapeutyczne świadczone za pośrednictwem wideokonferencji w ramach ustalonych limitów ilościowych. Gabinety fizjoterapeutyczne dokumentują je za pomocą skrótu, np. „TM”, oznaczającego usługę telemedyczną. Osoby ubezpieczone prywatnie powinny wcześniej ustalić warunki zwrotu kosztów.
• Gabinety powinny wybrać certyfikowaną platformę wideokonferencyjną zapewniającą stabilną transmisję obrazu. Oprogramowanie powinno umożliwiać bezpośrednie dostosowywanie programów ćwiczeń oraz spełniać wymogi RODO, takie jak przetwarzanie na zlecenie, zgoda i przejrzystość zarządzania danymi.

Co konkretnie oznacza telerehabilitacja w fizjoterapii?

Telerehabilitacja oznacza opiekę fizjoterapeutyczną za pośrednictwem środków komunikacji cyfrowej. W ramach niemieckiego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (GKV) przede wszystkim terapia wideo stanowi przypadek zastosowania uregulowany prawnie. Fizjoterapeuci przeprowadzają w tym ramach sesję terapeutyczną za pośrednictwem wideokonferencji na żywo, na przykład w celu kontroli sekwencji ruchowych, dostosowania ćwiczeń lub omówienia przebiegu terapii. Standardowe zlecenie na środki lecznicze pozostaje w mocy. Nie jest wymagane oddzielne zlecenie na telerehabilitację.

§ 2a ust. 3 dyrektywy w sprawie środków leczniczych zezwala na prowadzenie terapii za pośrednictwem wideokonferencji, o ile są one odpowiednie z terapeutycznego punktu widzenia. Placówka musi stosować oprogramowanie zgodne z przepisami o ochronie danych oraz uzyskać zgodę pacjentki lub pacjenta. Telerehabilitacja nie zastępuje zatem automatycznie leczenia stacjonarnego. Stanowi ona uzupełnienie bieżącej opieki o sesje terapeutyczne, które można fachowo przeprowadzić bez badania manualnego lub bezpośredniego kontaktu fizycznego.

Czysta diagnoza zdalna różni się od tego modelu, ponieważ polegałaby na ustaleniu diagnozy wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji. Telemonitoring pełni również inną funkcję. W tym przypadku aplikacja cyfrowa przekazuje lub rejestruje takie dane, jak częstotliwość ćwiczeń, dolegliwości lub dane dotyczące aktywności ruchowej, bez jednoczesnego prowadzenia terapii za pośrednictwem wideokonferencji. Gabinet lekarski może łączyć telemonitoring z terapią wideo, jednak oba te procesy wymagają odrębnej klasyfikacji pod względem merytorycznym oraz w zakresie przepisów dotyczących ochrony danych.

Zabiegi wideo pojawiły się początkowo w ramach tymczasowych, specjalnych regulacji związanych z pandemią koronawirusa, obowiązujących od marca 2020 r. Po ich wygaśnięciu fizjoterapia została włączona w kwietniu 2022 r. do stałego systemu opieki zdrowotnej. Rynek rozwija się odpowiednio do tych zmian. Według europejskiej analizy rynkowej w 2025 r. Niemcy osiągnęły 22,5-procentowy udział w europejskim rynku rehabilitacji wirtualnej i telerehabilitacji. Udział w rynku odzwierciedla aktywność gospodarczą i nie pozwala na sformułowanie wniosków dotyczących tego, ile niemieckich gabinetów faktycznie oferuje wideoterapię. Pokazuje jednak, że cyfrowe oferty rehabilitacyjne stanowią w Niemczech już istotny obszar opieki zdrowotnej.

Dla jakich pacjentów i w jakich sytuacjach terapeutycznych telerehabilitacja jest odpowiednia

Telerehabilitacja nadaje się szczególnie do monitorowania postępów i dalszej opieki po wstępnym badaniu w gabinecie. Można obserwować sekwencje ruchowe, omówić reakcje na obciążenie i bezpośrednio dostosować program ćwiczeń. Również pytania dotyczące wykonywania ćwiczeń lub radzenia sobie z dolegliwościami często da się wyjaśnić za pośrednictwem wideokonferencji. Pierwsza wizyta w ramach skierowania musi odbyć się osobiście w przypadku osób ubezpieczonych w ramach GKV.

Pacjenci mieszkający daleko od placówki mogą skorzystać na połączeniu wizyt stacjonarnych i wideokonsultacji. W europejskim raporcie rynkowym opisano niedobór wykwalifikowanego personelu oraz ograniczony dostęp do rehabilitacji na obszarach wiejskich jako główne czynniki sprzyjające rozwojowi usług cyfrowych. Wideokonsultacje pozwalają uniknąć niepotrzebnych dojazdów i ułatwiają zapewnienie ciągłości opieki pomiędzy wizytami stacjonarnymi.

Osoby o ograniczonej sprawności ruchowej również mogą brać udział w programie, o ile są w stanie bezpiecznie wykonywać ćwiczenia w domu. W przypadku osób wymagających opieki powinna być obecna osoba opiekująca się nimi lub powinna być ona dostępna w krótkim czasie. Pacjenci muszą ponadto posiadać odpowiednie umiejętności korzystania z mediów, stabilne połączenie internetowe oraz bezpieczne miejsce do ćwiczeń. W przypadku wysokiego ryzyka upadku, nowych, niejasnych dolegliwości lub konieczności przeprowadzenia badań manualnych nadal konieczna jest wizyta na miejscu.

Umowa ramowa GKV ogranicza dopuszczalny udział sesji wideo w zależności od rodzaju terapii. W przypadku fizjoterapii prowadzonej indywidualnie lub w grupie, a także w przypadku fizjoterapii mukowiscydozy, do 50 procent przepisanych sesji może odbywać się za pośrednictwem wideo. W przypadku fizjoterapii ośrodkowego układu nerwowego (OUN) metodą Bobath dopuszczalne są maksymalnie trzy sesje na jedną receptę, zarówno w przypadku dzieci, jak i dorosłych. W przypadku terapii manualnej przewidziano maksymalnie jedną sesję wideo. Taka sesja nadaje się raczej do monitorowania postępów i udzielania wskazówek, ponieważ techniki manualne wymagają bezpośredniego kontaktu.

Gdzie leżą granice: kiedy nadal konieczne jest przeprowadzenie kontroli na miejscu

Pierwsza wizyta w ramach świadczeń objętych ubezpieczeniem zdrowotnym (GKV) musi odbyć się osobiście, zanim będzie można przeprowadzić konsultację wideo. Podczas wizyty stacjonarnej można rzetelniej ocenić ruchomość pacjenta, jego wytrzymałość oraz ewentualne zagrożenia dla bezpieczeństwa. Lekarze mogą ponadto wykluczyć możliwość konsultacji wideo w polu uwag na recepcie.

Badania dotykowe i techniki terapeutyczne nie mogą być fachowo przeprowadzone za pośrednictwem wideokonferencji. Nie ma możliwości wyczucia napięcia tkanek, ręcznego zbadania stawów ani fizycznego zabezpieczenia pacjenta podczas wykonywania ćwiczeń. Nowe, niejasne lub wyraźnie zmienione dolegliwości wymagają zatem często kolejnej wizyty stacjonarnej, a w razie potrzeby – konsultacji lekarskiej.

Zwiększone ryzyko upadku może przemawiać przeciwko leczeniu za pośrednictwem wideokonferencji. Kadr może nie obejmować całego obszaru ruchu, a ponadto nie ma możliwości złapania pacjenta w razie upadku. W przypadku pacjentów wymagających opieki lub mających problemy z utrzymaniem równowagi powinna być obecna osoba opiekująca się nimi lub powinna być ona natychmiast dostępna.

Wymagana jest również odpowiednia umiejętność korzystania z mediów. Pacjenci muszą umieć obsługiwać aplikację wideo, odpowiednio ustawić kamerę oraz pewnie wykonywać polecenia. Awarie techniczne lub niewystarczająca jakość obrazu mogą spowodować konieczność powrotu do leczenia stacjonarnego.

W przypadku fizjoterapeutów § 7 ust. 4 wzorcowego kodeksu zawodowego lekarzy nie ma bezpośredniego zastosowania. Zasadą staranności zapisana w tym przepisie stanowi jednak odpowiednik w kontekście zawodowym. Leczenie na odległość wchodzi w grę tylko wtedy, gdy są Państwo w stanie zapewnić z należytą starannością wyniki badań, cel terapii, bezpieczeństwo oraz dokumentację. W razie wątpliwości leczenie powinno odbywać się na miejscu.

Ramy prawne: zakaz leczenia na odległość, wyjątki i dyrektywa w sprawie produktów leczniczych

Często używane pojęcie „zakazu leczenia na odległość” wywodzi się z prawa zawodowego lekarzy i nie ma bezpośredniego zastosowania w fizjoterapii. Zgodnie z § 7 ust. 4 wzorcowego kodeksu zawodowego lekarzy lekarze zasadniczo prowadzą leczenie w ramach osobistego kontaktu. Leczenie oparte wyłącznie na środkach komunikacji jest dopuszczalne w indywidualnych przypadkach, o ile jest uzasadnione z medycznego punktu widzenia, zachowana jest wymagana staranność, a pacjent został poinformowany o szczególnych aspektach takiego postępowania. W tym przypadku wcześniejszy osobisty kontakt z lekarzem nie jest już bez wyjątku wymagany.

W przypadku fizjoterapeutek i fizjoterapeutów nie istnieje jednolity w skali kraju kodeks zawodowy zawierający identycznie sformułowany paragraf dotyczący leczenia na odległość. W ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego o tym, kiedy dopuszczalne jest leczenie za pośrednictwem wideokonferencji, decydują przede wszystkim wytyczne dotyczące środków leczniczych oraz umowa ramowa GKV. Ustawa DVPMG z 2021 r. stworzyła podstawę prawną dla stałego świadczenia usług telemedycznych przez podmioty świadczące usługi lecznicze. Od 2022 r. leczenie za pośrednictwem wideokonferencji w fizjoterapii stanowi część standardowej opieki zdrowotnej i opiera się obecnie na § 2a ust. 3 wytycznych dotyczących środków leczniczych.

Dyrektywa w sprawie produktów leczniczych zezwala na prowadzenie terapii za pośrednictwem wideokonferencji, o ile jest to uzasadnione z terapeutycznego punktu widzenia i odbywa się z zachowaniem zasad ochrony danych osobowych. Pacjent musi wyrazić pisemną zgodę po otrzymaniu odpowiednich informacji i może w każdej chwili wycofać swoją zgodę. Pierwsza sesja w ramach danego zlecenia musi odbyć się w formie osobistej wizyty. Fizjoterapeuci decydują następnie, na podstawie celu terapii, wyników badań oraz bezpieczeństwa pacjenta, czy kolejne dopuszczalne sesje mogą odbywać się za pośrednictwem wideokonferencji. Lekarz wystawiający skierowanie może wykluczyć leczenie za pośrednictwem wideokonferencji w polu uwag.

W przypadku zabiegów w ramach GKV obowiązują dodatkowe wytyczne organizacyjne. Praktyka musi korzystać z usług certyfikowanego dostawcy usług wideokonferencyjnych, znajdującego się na odpowiedniej liście GKV-Spitzenverband. Standardowe programy do wideokonferencji nie spełniają tego wymogu automatycznie. Terapeuta musi przeprowadzać zabieg w zatwierdzonych pomieszczeniach praktyki, w oddzielnym pomieszczeniu zabezpieczonym przed podglądem i podsłuchem. Zabieg wideokonferencyjny w ramach GKV z domowego biura nie jest zatem zasadniczo przewidziany.

Standard należytej staranności ogranicza każdy rodzaj leczenia zdalnego, niezależnie od dostępności technicznej. Gdy tylko badanie, rzetelna ocena ruchowa lub leczenie wymagają bezpośredniego kontaktu, gabinet musi przejść na leczenie stacjonarne. Również awarie techniczne lub życzenie pacjenta uzasadniają w każdej chwili powrót do gabinetu.

Reklama zabiegów zdalnych podlega dodatkowo przepisom § 9 ustawy o reklamie środków leczniczych. Reklama nie może obiecywać uniwersalnego zabiegu bez osobistego kontaktu, jeśli uznane standardy fachowe wymagają takiego kontaktu. Gabinety powinny zatem formułować treści na swoich stronach internetowych oraz w opisach wizyt w sposób rzeczowy i ograniczony.

Przepisy dotyczące wykonywania zawodu, umowy i zasady rozliczeń mogą ulec zmianie lub mieć różne zastosowanie w zależności od kontekstu opieki zdrowotnej. Właściciele gabinetów powinni przed rozpoczęciem działalności wyjaśnić wszelkie nierozstrzygnięte kwestie z własnym stowarzyszeniem zawodowym, właściwą kasą chorych lub wyspecjalizowaną poradnią prawną.

Telerehabilitacja i DiGA: dwie różne kategorie

DiGA to samodzielnie działające cyfrowe wyroby medyczne, natomiast telerehabilitacja oznacza formę leczenia fizjoterapeutycznego. Aby ustawowe ubezpieczenie zdrowotne pokryło koszty DiGA, BfArM musi sprawdzić daną aplikację i wpisać ją do rejestru DiGA. Ubezpieczeni uzyskują dostęp do DiGA na podstawie skierowania lekarskiego lub psychoterapeutycznego albo po złożeniu wniosku do swojej kasy chorych.

Rozliczenie kosztów DiGA odbywa się bezpośrednio między kasą chorych a producentem. Gabinet fizjoterapeutyczny nie przepisuje stosowania tego rozwiązania ani nie rozlicza jego wykorzystania jako środka leczniczego. Niektóre rozwiązania DiGA przewidują towarzyszące im usługi lekarskie lub psychoterapeutyczne. Usługi te nie zastępują fizjoterapeutycznego leczenia prowadzonego za pośrednictwem wideokonferencji.

W przypadku telerehabilitacji gabinet świadczy natomiast usługę fizjoterapeutyczną w ramach istniejącej recepty na środek leczniczy. Dopuszczalne zabiegi wideo są rozliczane przez gabinet zgodnie z obowiązującymi wytycznymi i procedurami rozliczeniowymi dotyczącymi środków leczniczych. Telerehabilitacja nie wymaga zatem wpisania do wykazu DiGA. Wykorzystywane rozwiązanie wideo musi jednak spełniać odpowiednie wymagania dotyczące ochrony danych, zgody oraz, w razie potrzeby, certyfikacji usługi wideo.

Obie kategorie mogą być stosowane równolegle. Pacjent może na przykład korzystać z aplikacji znajdującej się na liście w celu samodzielnego wykonywania ćwiczeń, a dodatkowo otrzymywać wizyty kontrolne u fizjoterapeuty za pośrednictwem wideokonferencji. Należy oddzielnie dokumentować obie usługi i nie wolno rozliczać korzystania z aplikacji DiGA jako zrealizowanej sesji terapeutycznej.

W naszym szczegółowym artykule poświęconym reformie DiGA z 2026 r. omówiono zmiany regulacyjne dotyczące cyfrowych aplikacji zdrowotnych. W przypadku telerehabilitacji nadal decydujące znaczenie mają natomiast dyrektywa w sprawie produktów leczniczych, umowa ramowa GKV oraz konkretne zasady pokrywania kosztów.

Rozliczenia w praktyce: ubezpieczenie zdrowotne z systemu publicznego (GKV), prywatne ubezpieczenie zdrowotne (PKV) oraz kwestie, na które powinny zwrócić uwagę gabinety lekarskie

W przypadku osób ubezpieczonych w ramach GKV gabinety rozliczają wizyty wideo przy użyciu własnych numerów pozycji według obowiązującej stawki wynagrodzenia za usługę świadczoną osobiście. W przypadku standardowych skierowań obowiązują kody: X0521 dla fizjoterapii indywidualnej, X0621 dla fizjoterapii grupowej, X0722 dla fizjoterapii w przypadku mukowiscydozy, X0728 dla fizjoterapii OUN u dzieci metodą Bobath, X0720 dla fizjoterapii OUN u dorosłych metodą Bobath oraz X1221 dla terapii manualnej. W przypadku recept otwartych obowiązują kody 20536 dla fizjoterapii indywidualnej, 20539 dla fizjoterapii grupowej oraz 20544 dla terapii manualnej.

GKV ustanawia sztywne ograniczenia dotyczące udziału sesji wideo. W przypadku terapii KG indywidualnej, grupowej oraz terapii KG w leczeniu mukowiscydozy maksymalnie 50 procent przepisanych sesji może odbywać się w formie wideo. W przypadku terapii KG-ZNS metodą Bobath dopuszczalne są maksymalnie trzy sesje, a w przypadku terapii manualnej – maksymalnie jedna. Gabinet musi korzystać z certyfikowanej usługi wideo i prowadzić leczenie w zatwierdzonych, zabezpieczonych pomieszczeniach gabinetu.

Pełna dokumentacja stanowi podstawę rozliczenia. Przychodnia wpisuje na odwrocie skierowania, w polu przeznaczonym na podpis, skrót, np. „TM”, oznaczający usługę telemedyczną. Dokładny skrót może się różnić w zależności od formularza i podmiotu finansującego, dlatego gabinety powinny uzgodnić go ze swoją placówką rozliczeniową lub kasą chorych. Pacjent potwierdza wizytę cyfrowo, podając wymagane dane, za pomocą potwierdzenia w formacie PDF z serwisu wideokonferencyjnego lub później poprzez osobisty podpis. Zgoda i potwierdzenie wizyty pozostają w dokumentacji pacjenta i muszą być dostępne do wglądu w razie kontroli.

Gabinety fizjoterapeutyczne mogą ubiegać się o ryczałtowe dotacje na wyposażenie techniczne zgodnie ze stanem na dzień 30 kwietnia 2026 r. Ryczałt na sprzęt wynosi 950 euro na gabinet rocznie w latach objętych wnioskiem od 2025 do 2027. Ryczałt na oprogramowanie wynosi 300 euro na gabinet rocznie w latach 2025–2028. Warunkiem uzyskania dofinansowania jest przeprowadzenie i rozliczenie co najmniej jednej wizyty wideo w ramach GKV w danym roku oraz poniesienie faktycznych kosztów. Wniosek należy składać corocznie do końca roku za pośrednictwem portalu wniosków GKV.

W przypadku pacjentów prywatnych i osób pokrywających koszty leczenia we własnym zakresie gabinety mają większą swobodę w ustalaniu zakresu, ceny i miejsca leczenia. Wizyty wideo z domu są zasadniczo możliwe, o ile zachowana jest ochrona danych osobowych i należyta staranność zawodowa. Pacjenci prywatni powinni wcześniej uzgodnić kwestię zwrotu kosztów ze swoją ubezpieczalnią. W przypadku niejasnych sytuacji dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego (GKV) gabinet powinien zwrócić się z pytaniem do swojej kasy chorych, placówki rozliczeniowej lub stowarzyszenia zawodowego. Związek lekarzy kas chorych zazwyczaj nie jest właściwą placówką rozliczeniową dla gabinetów fizjoterapii.

Na co gabinety powinny zwrócić uwagę przy wyborze rozwiązania do telerehabilitacji

Odpowiednie rozwiązanie w zakresie telerehabilitacji musi rzetelnie odzwierciedlać przebieg pracy terapeutycznej oraz spełniać wymogi prawne obowiązujące w placówce. Zwykły program do wideokonferencji zazwyczaj nie wystarcza do tego celu.

1. Proszę sprawdzić jakość obrazu i stabilność połączenia w realistycznych warunkach. Fizjoterapeuci muszą być w stanie rozpoznać zakres ruchu, sposób jego wykonania oraz ewentualne ruchy kompensacyjne. Dlatego też należy przetestować połączenie również na urządzeniach mobilnych oraz przy słabszym sygnale internetowym. Oprogramowanie powinno umożliwiać łatwy powrót do sesji w przypadku krótkotrwałych przerw w połączeniu.

2. Program ćwiczeń powinien dać się dostosowywać w trakcie konsultacji. Jeśli pacjent nie wykonuje ćwiczenia w bezpieczny sposób, fizjoterapeuta powinien mieć możliwość natychmiastowej zmiany liczby powtórzeń, obciążenia lub wyboru ćwiczeń. Zaktualizowany plan powinien następnie pojawić się w aplikacji pacjenta bez konieczności ponownego wysyłania.

3. Terapia wideo i zalecanie ćwiczeń powinny się wzajemnie uzupełniać. Samodzielne rozwiązanie wideo często zmusza do przenoszenia danych pacjentów i treści terapeutycznych między różnymi aplikacjami. Zintegrowane rozwiązanie łączy konsultację z aktualnym planem ćwiczeń i udokumentowanymi informacjami zwrotnymi. Dzięki temu ogranicza powielanie wprowadzania danych i potencjalne błędy przy przenoszeniu informacji.

4. Dostawca musi przedstawić jasne informacje dotyczące ochrony danych. Należy sprawdzić umowę o przetwarzaniu danych, lokalizację serwerów oraz listę podwykonawców. Należy również ustalić, w jaki sposób dostawca szyfruje dane, zarządza prawami dostępu oraz usuwa dane po wygaśnięciu umowy. Państwa gabinet potrzebuje ustalonej procedury dotyczącej udzielania informacji i uzyskiwania zgody pacjentów. Rejestracja danych powinna pozostać wyłączona, o ile nie ma wyraźnej zgody i uzasadnienia terapeutycznego.

W przypadku zabiegów wideo w ramach GKV wykorzystywana platforma wideo musi spełniać obowiązujące wymogi certyfikacyjne. Przed zawarciem umowy należy porównać informacje podane przez dostawcę z aktualną listą GKV-Spitzenverband. Krótki test praktyczny z wykorzystaniem typowego przebiegu zabiegu pozwoli ponadto sprawdzić, czy rozpoczęcie wizyty, dostosowanie ćwiczeń i dokumentacja sprawdzają się w codziennej praktyce.

Physitrack jako przykład zintegrowanego rozwiązania w zakresie telezdrowia

Physitrack łączy konsultacje wideo z cyfrowym przepisywaniem ćwiczeń w jednym wspólnym środowisku roboczym. Fizjoterapeuci mogą dostosować program ćwiczeń podczas wizyty zdalnej, a następnie udostępnić go za pośrednictwem serwisu PhysiApp . Serwis PhysiApp rejestruje wykonanie ćwiczeń oraz informacje zwrotne dotyczące dolegliwości i postępów. Dzięki temu na kolejną wizytę kontrolną dostępne są konkretne dane dotyczące przestrzegania zaleceń.

Połączenie wideo z programem ćwiczeń pozwala uniknąć rozbieżności między oddzielną wideokonferencją a drugą aplikacją do ćwiczeń domowych. Nadal jednak konieczne jest stabilne połączenie i odpowiednia jakość obrazu, aby fizjoterapeuta mógł rzetelnie ocenić wykonywane ruchy. Gabinety powinny zatem przetestować jakość obrazu przed rozpoczęciem regularnej działalności, korzystając z typowych urządzeń końcowych i połączeń internetowych swoich pacjentów.

Physitrack stanowi uzupełnienie istniejącego niemieckiego oprogramowania do zarządzania praktyką i rozliczeń. Planowanie wizyt, rozliczanie środków leczniczych oraz analizy finansowe pozostają w systemach przeznaczonych do tych celów. Natomiast aplikacja „ Physitrack ” zajmuje się przepisywaniem ćwiczeń, cyfrowym wsparciem oraz rejestrowaniem postępów pacjentów w okresie między wizytami.

Przed rozpoczęciem korzystania z usługi każda placówka musi samodzielnie sprawdzić, czy spełnia wymogi dotyczące ochrony danych osobowych i rozliczeń. Obejmują one umowę o przetwarzaniu danych, informacje o lokalizacji serwera oraz udokumentowaną zgodę pacjenta. W przypadku usług opartych na wideokonferencjach w ramach publicznego ubezpieczenia zdrowotnego (GKV) placówka musi ponadto ustalić, czy wybrana usługa wideokonferencyjna spełnia obowiązujące wymogi certyfikacyjne. Zintegrowana platforma nie zastępuje tej weryfikacji.

Wniosek: Telerehabilitacja jako uzupełnienie, a nie zamiennik

Telerehabilitacja stanowi uzupełnienie leczenia stacjonarnego, o ile placówka medyczna wdroży ją w sposób prawidłowy pod względem merytorycznym, prawnym i technicznym. Samo stabilne połączenie wideo nie wystarczy. Fizjoterapeuci muszą ocenić, czy dana metoda jest odpowiednia dla każdego pacjenta, zaplanować niezbędne wizyty stacjonarne oraz w razie potrzeby w dowolnym momencie przejść na leczenie stacjonarne.

Warto to wprowadzić zwłaszcza w gabinetach, w których przeprowadza się wiele wizyt kontrolnych, do których pacjenci mają daleką drogę dojazdu lub w których istnieje duże zapotrzebowanie na ćwiczenia wykonywane samodzielnie pod okiem specjalisty. Przed rozpoczęciem właściciele gabinetów powinni ustalić obowiązujące wytyczne ze swoim stowarzyszeniem zawodowym oraz kwestie rozliczeniowe z odpowiednią kasą chorych. Odpowiednie oprogramowanie ułatwia następnie prowadzenie terapii za pomocą wideokonferencji, przepisywanie ćwiczeń oraz dokumentację w ramach jasno określonych procedur.

Najczęściej zadawane pytania

• Czy telerehabilitacja w niemieckiej fizjoterapii jest zgodna z prawem? Tak. § 2a ust. 3 dyrektywy w sprawie środków leczniczych zezwala na zabiegi prowadzone za pośrednictwem wideokonferencji, o ile są one odpowiednie z terapeutycznego punktu widzenia, wykorzystuje się aplikację zgodną z przepisami o ochronie danych, a pacjent wyrazi na to zgodę. Co najmniej jeden zabieg w ramach danego zlecenia musi odbyć się osobiście.

• Czy pacjent potrzebuje osobnej recepty na terapię wideo? Nie. Wystarczy zwykła recepta na środki lecznicze, a o zasadności zastosowania tej metody decyduje gabinet fizjoterapii. Lekarz wystawiający receptę może wykluczyć terapię wideo w treści recepty.

• Czy kasa chorych pokrywa koszty? Ustawowe ubezpieczenie zdrowotne refunduje dopuszczalne zabiegi wideo na podstawie obowiązującego przepisu dotyczącego środków leczniczych według obowiązujących stawek. Ograniczenia ilościowe i inne wytyczne zależą od przepisanego środka leczniczego. Pacjenci prywatni powinni wcześniej uzgodnić kwestię pokrycia kosztów ze swoją kasą chorych.

• Czym telerehabilitacja różni się od aplikacji DiGA? Telerehabilitacja to fizjoterapeutyczne leczenie prowadzone za pośrednictwem wideokonferencji w ramach recepty na środek leczniczy. Natomiast aplikacja DiGA to cyfrowa aplikacja zdrowotna wpisana na listę BfArM, która może być przepisywana samodzielnie lub o którą można wystąpić do kasy chorych. Kasa chorych rozlicza się za aplikację DiGA bezpośrednio z producentem.

• Które oprogramowanie jest zgodne z RODO? W przypadku konsultacji wideo w ramach GKV gabinety muszą wybrać zatwierdzonego dostawcę usług wideo z aktualnej listy GKV-Spitzenverband. Ponadto powinny one sprawdzić umowę o przetwarzaniu danych, lokalizację serwerów, sposób przesyłania danych oraz ewentualne nagrania. Nawet w przypadku stosowania odpowiedniego oprogramowania nadal wymagana jest udokumentowana zgoda pacjenta oraz wykorzystanie danych przez gabinet zgodnie z przepisami o ochronie danych.