Test McMurraya: cel, procedura i interpretacja wyników klinicznych

13 sierpnia 2026 r.

W skrócie

Test McMurraya służy do wykrywania podejrzeń uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej lub bocznej kolana.
Gdy pacjent leży na plecach, lekarz całkowicie zgina kolano, obraca piszczel, wywiera nacisk w kierunku koślawości lub szpotawości, a następnie prostuje kolano. Bolesne, wyczuwalne lub słyszalne trzasnięcie potwierdza obecność objawu McMurraya.
W badaniu z 2025 r., potwierdzonym za pomocą artroskopii, odnotowano czułość na poziomie 60,9% i swoistość na poziomie 61,5% w przypadku uszkodzeń przyśrodkowych. W przypadku uszkodzeń bocznych czułość wyniosła 55,6%, a swoistość – 96,3%.
Lekarze powinni interpretować wynik testu McMurraya w połączeniu z wywiadem, bolesnością linii stawowej, testem Thessaly’ego oraz testem uciskowym Apleya. Wynik ujemny nie pozwala w sposób wiarygodny wykluczyć zerwania, a wynik dodatni nie pozwala ustalić lokalizacji ani stopnia ciężkości zerwania.

Co wykrywa test McMurraya

Test McMurraya służy do wykrywania podejrzeń uszkodzeń łąkotki przyśrodkowej lub bocznej w kolanie. Test ten dostarcza raczej wynik sugerujący obecność uszkodzenia niż stanowi samodzielną diagnozę, ponieważ jego dokładność diagnostyczna różni się w zależności od przedziału kolanowego, populacji oraz stosowanej techniki. Dodatni objaw McMurraya nie pozwala w sposób wiarygodny określić dokładnego charakteru uszkodzenia, jego rozmiaru ani obszaru łąkotki, w którym doszło do uszkodzenia, bez uwzględnienia wyników innych badań lub obrazowania.

Manewr ten obciąża tkankę łąkotkową poprzez połączenie rotacji kości piszczelowej ze zgięciem i wyprostem kolana. Podczas wyprostu kolana rotacja oraz obciążenie charakterystyczne dla danej komory mogą spowodować uwięzienie przemieszczonej tkanki łąkotkowej między kością udową a piszczelową, wywołując ból lub wyczuwalne lub słyszalne trzasnięcie. W opisach klinicznych uszkodzeń łąkotki częściej odnotowuje się uszkodzenia przyśrodkowe niż boczne, a za najczęściej dotkniętą strefę uznaje się róg tylny.

Lekarze powinni traktować test McMurraya jako jeden z elementów oceny łąkotki. Niedawne badanie potwierdzone wynikami artroskopii wykazało umiarkowaną dokładność, zależną od kompartmentu, co przemawia za połączeniem tego testu z wywiadem, badaniem wrażliwości linii stawowej oraz innymi testami łąkotkowymi.

Jak wykonać test McMurraya krok po kroku

Ułóż pacjenta na plecach. Poproś pacjenta, aby rozluźnił badaną nogę i zgłaszał wszelkie znane mu dolegliwości bólowe, uczucie „zacinania się” lub trzaski podczas wykonywania manewru. Stań obok dotkniętego kolana.
Połóż dłonie tak, aby kontrolować i obserwować kolano. Jedną ręką chwyć piętę, aby móc kontrolować zgięcie, wyprost oraz rotację kości piszczelowej. Drugą rękę połóż w poprzek kolana, tak aby kciuk znajdował się wzdłuż przyśrodkowej linii stawowej, a palce wzdłuż bocznej linii stawowej, co pozwoli na wywieranie siły i wyczuwanie ruchu.
Zacznij od maksymalnego, wygodnego zgięcia kolana. Unikaj forsowania zgięcia, gdy ból, obrzęk lub ograniczenie ruchomości zmniejszają dostępny zakres ruchu. Przed dodaniem ruchu obrotowego sprawdź, czy objawy już występują.
Obciąż boczną łąkotkę. Wykonaj rotację wewnętrzną kości piszczelowej, wywieraj siłę varusową na kolano i powoli prostuj kolano w dostępnym zakresie ruchu. Dotykiem zlokalizuj boczną linię stawową i poproś pacjenta o wskazanie miejsca oraz charakteru ewentualnych objawów, które udało się odtworzyć.
Wywieraj nacisk na łąkotkę przyśrodkową. Przywróć kolano do pozycji zgiętej, obróć piszczel na zewnątrz i wywieraj siłę w kierunku koślawości, jednocześnie powoli prostując kolano. Badaj palpacyjnie przyśrodkową linię stawową i zwróć uwagę na ewentualny ból, trzask, pęknięcie lub zacinanie się. Te kierunki obrotu i obciążenia są zgodne z powszechnie opisywaną techniką testu McMurraya.
Czynność tę należy powtarzać tylko w razie potrzeby, aby uzyskać jaśniejszy obraz. Należy utrzymywać kontrolowany obrót i płynny ruch, zamiast stosować gwałtowne siły. Należy przerwać badanie, jeśli manewr wywołuje nadmierny ból lub napięcie obronne uniemożliwiające rzetelną ocenę.
Należy szczegółowo opisać przebieg badania. Należy odnotować stronę poddaną badaniu, zakres ruchu, kierunek rotacji kości piszczelowej, zastosowaną siłę w kierunku koślawości lub szpotawości, lokalizację objawów, odtworzenie bólu oraz wszelkie wyczuwalne lub słyszalne trzaski. Należy odnotować, czy na jakość badania wpłynęło napięcie obronne lub ograniczenie zakresu ruchu.

Zmodyfikowane procedury McMurraya mogą wpływać na obciążenie, zakres ruchu lub schemat powtórzeń. Należy podać dokładną nazwę wariantu w karcie pacjenta i nie stosować szacunków dotyczących dokładności diagnostycznej standardowego manewru do wersji zmodyfikowanej bez dowodów oceniających właśnie tę wersję.

Interpretacja wyniku pozytywnego

Dodatni wynik objawu McMurraya wymaga wyczuwalnego lub słyszalnego trzasku lub pęknięcia, które odtwarza znany pacjentowi ból wzdłuż linii stawowej podczas wykonywania manewru. Badający powinien odnotować pozycję kolana oraz fazę ruchu, w której pojawia się ta reakcja. W opublikowanych opisach czasami za wynik dodatni uznaje się albo ból, albo trzask, dlatego lekarze powinni dokumentować zaobserwowane elementy, a nie opierać się wyłącznie na samym słowie „dodatni”. Opis testu McMurraya odzwierciedla tę różnorodność kryteriów.

Ból bez charakterystycznego trzasku lub pęknięcia daje mniej jednoznaczny wynik, ponieważ podrażnienie stawu, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego lub inne schorzenia kolana mogą powodować ból podczas obrotu pod obciążeniem. Ograniczony zakres ruchu bez charakterystycznej reakcji może wskazywać na mechanizm obronny, wysięk lub podstawową utratę zakresu ruchu. Bezbolesny trzask nie spełnia stosowanego tutaj kryterium łącznego.

Kierunek obrotu obserwowany w momencie wystąpienia reakcji może wskazywać na uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej lub bocznej, zgodnie z opisaną powyżej procedurą. Test McMurraya nie pozwala jednak potwierdzić charakteru uszkodzenia, dokładnej lokalizacji, rozmiaru ani stopnia ciężkości.

W opisie w karcie pacjenta można by zapisać: „Badanie McMurraya pozwoliło odtworzyć znany ból w okolicy przyśrodkowej linii stawowej wraz z wyczuwalnym trzaskiem podczas wyprostu w ramach manewru przyśrodkowej łąkotki. Podczas obciążania łąkotki bocznej nie wystąpiła żadna porównywalna reakcja”.

Czułość, swoistość i to, co faktycznie potwierdzają dane naukowe

W prospektywnym badaniu z 2025 r. stwierdzono umiarkowaną i nierównomierną dokładność diagnostyczną, gdy naukowcy porównali test McMurraya z artroskopią u 152 osób dorosłych w wieku od 20 do 40 lat. W przypadku uszkodzeń przyśrodkowych czułość wyniosła 60,9%, a swoistość 61,5%. W przypadku uszkodzeń bocznych czułość wyniosła 55,6%, a swoistość 96,3%. Niska czułość oznacza, że ujemny wynik testu McMurraya nie pozwala w sposób wiarygodny wykluczyć żadnego z tych typów uszkodzeń. Wysoka swoistość dla uszkodzeń bocznych sugeruje, że wynik dodatni może mieć większe znaczenie diagnostyczne w przypadku patologii bocznej, jednak populacja objęta badaniem ogranicza możliwość uogólnienia wyników.

Wyniki badań historycznych są zbyt zróżnicowane, by można było podać jedną uniwersalną wartość dokładności. Hing i współpracownicy podali zakresy czułości od 16% do 88% dla uszkodzeń przyśrodkowych oraz od 25% do 79% dla uszkodzeń bocznych w przypadku zarówno klasycznego, jak i zmodyfikowanego manewru McMurraya. Gupta i współpracownicy podali czułość na poziomie 50% i swoistość na poziomie 79% w przypadku zerwań przyśrodkowych, natomiast Akseki i współpracownicy podali ogólną dokładność wynoszącą 82% dla zerwań bocznych i 66% dla zerwań przyśrodkowych.

Niektóre wyniki, które wydają się bardziej miarodajne, dotyczą pełnego badania klinicznego, a nie samego testu McMurraya. Ercin i współpracownicy podali, że łączna ocena kliniczna przeprowadzona przez doświadczonego chirurga charakteryzuje się 93-procentową dokładnością. Antinolfi i współpracownicy podobnie podali, że badanie kliniczne u pacjentów z podejrzeniem zerwania więzadła przyśrodkowego charakteryzuje się 91-procentową czułością, 87-procentową swoistością i 90-procentową dokładnością. Wyników tych nie należy przypisywać testowi McMurraya jako samodzielnemu zabiegowi.

Populacje badane, technika stosowana przez badającego, warianty testów oraz definicje wyniku pozytywnego – wszystkie te czynniki wpływają na rozbieżności w podawanej dokładności. Manewr wykonywany bez obciążenia może również nie odzwierciedlać objawów występujących pod obciążeniem. Lekarze powinni zatem interpretować czułość i swoistość w kontekście danej populacji i zastosowanej metody, zamiast stosować jedną opublikowaną wartość do każdego pacjenta.

Ból przy ucisku linii stawowej ma silniejsze poparcie jako samodzielny wynik badania. W wytycznych opartych na dowodach naukowych z 2003 r., przytoczonych w badaniu z 2025 r., wskazano ból przy ucisku linii stawowej, a nie test McMurraya, jako jedyne samodzielne badanie kliniczne o wiarygodnej wartości diagnostycznej. Test McMurraya dostarcza bardziej przydatnych informacji, gdy lekarze łączą go z bólem przy ucisku linii stawowej i innymi objawami związanymi z łąkotką.

Tworzenie klastra: McMurray, Thessaly, Apley's i bolesność wzdłuż linii łączącej

Należy skorzystać z zestawu testów, aby ocenić, czy objawy pozostają spójne podczas badania palpacyjnego, rotacji bez obciążenia oraz rotacji z obciążeniem. Zgodność wyników może wzmocnić lub osłabić podejrzenie kliniczne, natomiast rozbieżność może wskazywać na ból, napięcie obronne lub ograniczenie ruchomości, które utrudniają wykonanie jednego z manewrów.

Należy zacząć od wywiadu i oceny bolesności linii stawowej. Należy zapytać o przebieg urazu, zjawisko „zacinania się” lub „blokowania” oraz obecność wysięku. Przy kolanie zgiętym pod kątem 90 stopni należy osobno zbadać palpacyjnie przyśrodkową i boczną linię stawową, a następnie porównać je z kolanem zdrowym.
Należy wykonać opisany powyżej manewr McMurraya. Należy odnotować przedział, kierunek obrotu, reakcję bólową oraz wszelkie wyczuwalne lub słyszalne trzaski, zamiast ograniczać się wyłącznie do odnotowania wyniku pozytywnego lub negatywnego.
Należy wykonać test Apleya, gdy pacjent leży na brzuchu, a kolano jest zgięte pod kątem 90 stopni. Należy ucisnąć piszczel na kość udową, jednocześnie ją obracając, a następnie powtórzyć obrót przy rozciąganiu. Ból nasilający się podczas ucisku i ustępujący podczas rozciągania wskazuje raczej na uszkodzenie łąkotki niż więzadeł, chociaż sam test Apleya nie pozwala potwierdzić zerwania. Mechanika testu Apleya różni się od testu McMurraya, ponieważ badający porównuje ucisk osiowy z rozciąganiem.
Test Thessaly’ego należy wykonać, gdy obciążenie i ruch obrotowy są wskazane. Pacjent stoi na nodze badanej i obraca tułów nad nieruchomą stopą przy zgięciu kolana wynoszącym około 5 stopni, a następnie 20 stopni. Dyskomfort w linii stawowej, zacinanie się lub blokada stanowią wynik dodatni. Test Thessaly’ego polega na wykonywaniu ruchu obrotowego przy obciążeniu osiowym, co może wywołać objawy, których nie da się odtworzyć za pomocą manewrów bez obciążenia. Standardowa procedura testu Thessaly'ego zakłada najpierw wykorzystanie nogi zdrowej w celu zapoznania się z ćwiczeniem.

Opublikowane dane potwierdzają, że wynik testu McMurraya należy interpretować w połączeniu z innymi wynikami badań, ponieważ jego dokładność w ujęciu samodzielnym znacznie się różni w zależności od populacji i stosowanych metod. Jednak zbiorcze dane dotyczące dokładności tych poszczególnych testów nie pozwalają na ustalenie zweryfikowanego łącznego współczynnika prawdopodobieństwa dla tej konkretnej grupy. Zgodność wyników należy traktować jako dowód kliniczny w ramach szerszego badania, a nie jako odrębną zasadę diagnostyczną.

Od wyników badań do dalszych działań: badania obrazowe, skierowanie do specjalisty czy próba leczenia zachowawczego

Przy wyborze kolejnego kroku należy kierować się pełnym obrazem klinicznym, a nie sztywnym progiem McMurraya. Wynik ujemny nie pozwala wiarygodnie wykluczyć zerwania więzadła, ponieważ zgłaszana czułość pozostaje umiarkowana. Wynik dodatni ma również różne znaczenie w różnych populacjach. W jednym z badań zweryfikowanych za pomocą artroskopii urazy związane ze sportem wykazały wyższą wartość diagnostyczną niż urazy spowodowane innymi czynnikami, natomiast dokładność różniła się w zależności od grupy wiekowej. Badanie objęło osoby dorosłe w wieku od 20 do 40 lat, więc wyniki dotyczące tej podgrupy mogą nie mieć zastosowania w przypadku starszych pacjentów.

Wykonanie badania MRI lub skierowanie pacjenta na takie badanie staje się bardziej uzasadnione, gdy kilka objawów wskazuje na uszkodzenie łąkotki, objawy utrzymują się lub gdy wyniki badań obrazowych mogłyby wpłynąć na zmianę postępowania. Istotna jest również rozbieżność wyników. Na przykład przekonujący wywiad i bolesność w okolicy linii stawowej mogą uzasadniać dalszą diagnostykę pomimo ujemnego objawu McMurraya. Badanie MRI pozostaje najdokładniejszą nieinwazyjną metodą obrazowania, natomiast artroskopia pozostaje standardem referencyjnym w potwierdzaniu diagnozy w badaniach naukowych i ocenie chirurgicznej, zgodnie z badaniem diagnostycznym zweryfikowanym metodą artroskopową.

Rozważne zastosowanie rehabilitacji może być uzasadnione, gdy badanie nie wskazuje na konieczność natychmiastowej oceny specjalistycznej, a aktualny stan funkcjonalny pozwala na leczenie nieoperacyjne. Dodatni wynik badania nie oznacza automatycznie skierowania pacjenta na ścieżkę chirurgiczną. W przypadku umiarkowanej do ciężkiej choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego artroskopia nie wykazała znaczącej przewagi nad zoptymalizowaną terapią nieoperacyjną. Dlatego też podejrzenie uszkodzenia łąkotki należy interpretować w kontekście wieku pacjenta, mechanizmu urazu, stopnia zaawansowania choroby zwyrodnieniowej, ograniczeń funkcjonalnych oraz reakcji na rehabilitację.

Od wyników badań klinicznych do opracowania programu

Gdy na podstawie oceny klinicznej zostanie zalecony plan rehabilitacji zachowawczej, platforma „ Physitrack ” może pomóc w realizacji i monitorowaniu zaleconych ćwiczeń. Narzędzie do tworzenia domowych programów ćwiczeń pozwala wybierać spośród ponad 18 000 ćwiczeń oraz dostosowywać program do aktualnych możliwości pacjenta, jego celów i reakcji na trening.

PhysiApp udostępnia pacjentowi program i rejestruje wykonanie ćwiczeń na poziomie poszczególnych sesji. Pacjenci mogą wprowadzać dane dotyczące wykonanych serii i powtórzeń, a także oceny poziomu bólu i trudności. Można przeglądać te raporty w okresie między wizytami i modyfikować program, gdy wyniki ponownej oceny wskazują na potrzebę wprowadzenia zmian.

Podobnie jak w przypadku poprzedniego artykułu poświęconego testowi Neera w tej serii poświęconej testom specjalistycznym, wyniki oceny powinny wyznaczać kierunek dalszych działań, a nie narzucać standardowy program postępowania. Książka „ Physitrack ” porządkuje kwestie związane z zaleceniami, realizacją i obserwacją. Nie zawiera ona interpretacji objawu McMurraya, nie ustala diagnozy ani nie zastępuje rozumowania klinicysty.

Najczęściej zadawane pytania

Czym test McMurraya różni się od testów Apleya i Thessaly’ego?

W teście McMurraya stosuje się rotację kości piszczelowej, podczas gdy lekarz porusza kolanem pacjenta leżącego na plecach, wykonując ruchy zgięcia i wyprostu. Test Apleya polega na porównaniu kompresji z dystrakcją w pozycji na brzuchu, natomiast test Thessaly’ego wykorzystuje rotację nad nogą obciążoną. Każdy z tych manewrów obciąża łąkotkę w inny sposób, dlatego lekarze mogą stosować je łącznie.

Co oznacza fałszywie dodatni objaw McMurraya?

Fałszywie dodatni wynik występuje, gdy podczas wykonywania manewru odczuwalny jest ból lub słyszalne jest trzasnięcie, mimo braku potwierdzonego uszkodzenia łąkotki. Przyczyną może być inna bolesna struktura kolana, niespecyficzne trzaski lub zmiany związane z chorobą zwyrodnieniową stawów, jednak samo badanie nie pozwala ustalić przyczyny. Wyjaśnieniu wyniku pomagają wywiad, bolesność w linii stawowej, inne badania oraz, w razie wskazań, badania obrazowe.

Czy lekarze mogą zastosować test McMurraya po operacji lub w przypadku obecności wysięku i ograniczonego zakresu ruchu?

Ograniczenia pooperacyjne, wysięk, ból lub ograniczony zakres ruchu mogą uniemożliwić wykonanie ruchu kolanem niezbędnego do przeprowadzenia miarodajnego badania. Lekarze powinni przestrzegać zaleceń chirurgicznych i unikać wymuszania zgięcia lub rotacji. Niekompletne wykonanie manewru należy odnotować jako „ograniczone”, a nie jako „negatywne”.

W jakim stopniu wyniki testu McMurraya są powtarzalne między różnymi badaczami?

Rzetelność międzyosobowa zależy od spójnego ułożenia dłoni, siły nacisku, ruchu oraz interpretacji bólu lub trzasku. Opublikowane wyniki dotyczące dokładności różnią się znacznie w zależności od stosowanej techniki i badanej populacji, co ogranicza pewność co do uniwersalnej oceny rzetelności. Lekarze powinni precyzyjnie dokumentować reakcję i interpretować ją w kontekście szerszego badania, zamiast traktować objaw McMurraya jako rozstrzygający.

Najważniejsze wnioski

Test McMurraya stanowi jedno z kryteriów przesiewowych w przypadku podejrzenia uszkodzenia łąkotki. Dane potwierdzone badaniami artroskopowymi wskazują na umiarkowaną i zmienną dokładność tego testu, dlatego dodatni wynik testu McMurraya nie pozwala potwierdzić zerwania łąkotki, a wynik ujemny nie pozwala go wykluczyć. Lekarze powinni interpretować wynik testu w połączeniu z wywiadem, bolesnością linii stawowej, wynikami innych badań łąkotki oraz wynikami badań obrazowych, jeśli wymaga tego ogólny obraz kliniczny.